WOW! Wat ben ik ontzettend verrast door alle lieve, spontane en enthousiaste reacties op mijn eerste blog. Hoe meer likes en reacties er binnen stroomde, hoe meer ik besefte dat het bloggen niet lang een uitprobeersel zou blijven. Daarbij voelde het schrijven toch wel weer erg lekker. Als het dan ook nog eens met plezier wordt gelezen, blijken die zes jaar journalistiek toch niet helemaal voor niks geweest.

 

Aan onderwerpen voor het bloggen in ieder geval geen gebrek. Van de OpenTrouwlocatieRoute vorige week zondag, het behalen van mijn eerste examen als Professioneel Wedingplanner (yeah!) en het bezoek aan de Love&Marriage Beurs in Ahoy Rotterdam. Ik vermaak me prima en daarmee is de weddingfreak in mij gelukkig gestemd. Daarom heb ik besloten om de 'waarom' vraag achter me te laten. Maar dat doe ik niet voordat ik nog één keer teruggeblikt heb.

 

Zoals ik in mijn vorige blog vertelde was mijn oma professioneel coupeuse. Twee weken voor haar overlijden zat ze nog achter haar naaimachine stofjes aan elkaar te naaien. Haar passie voor bruidsmode was me bekend. Wat ik niet wist, was dat de laatste bruidsjurk die ze maakte was voor een vrouw die niet lang meer te leven had. Haar laatste wens was trouwen met haar grote liefde in een jurk ontworpen én gerealiseerd door mijn oma. Nu - bijna 8 jaar later - ben ik druk in de weer met het plannen van mijn eerste ceremonie. Als weddingplanner heb ik de eer gekregen een laatste wens te vervullen van iemand die onlangs een soortgelijke prognose heeft gekregen als het bruidje van mijn oma. Daarmee voelt het alsof ik verder ga waar mijn oma ooit is gebleven. Weliswaar niet in dezelfde rol, maar wel in hetzelfde scenario. Anders gezegd: geschiedenis herhaalt zich.

 

Dat is het. Dat is de bevestiging die ik zocht. De bevestiging dat ik deze passie van mijn oma heb geërfd. Zelfs nu ik mijn eigen twist eraan geef, herken ik mezelf in haar. Altijd net even anders dan anderen zijn, maar ondertussen wel heel veel waarde hechten aan die meningen van anderen. Daarom was ik ook zo gevleid door alle lovende reacties en daarom zal ik de lat tijdens het bloggen niet alleen voor mezelf, maar vooral voor jullie erg hoog (blijven) leggen.

 

De lat hoog leggen is voor mij niet nieuw. Helemaal wat betreft mijn toekomstplannen kan ik tot vervelens aan toe perfectionistisch zijn. Om dit perfectionisme na te streven zoek ik naar mensen die samen met mij de lat steeds hoger willen leggen. Hoewel Danny op zakelijk vlak een enorm voorbeeld en persoonlijk gezien een onvoorwaardelijke steun voor mij is, de verhalen over bridezillas en trouwfiascos zeggen hem weinig.

 

Dat missende puzzelstukje vond ik in Dana. Wat begon als een oppervlakkige kennismaking met het idee "we zien wel wat we voor elkaar kunnen betekenen", veranderde al snel in toekomstige zakenpartners. Aangezien onze ambitieuze droom nog in de kinderschoenen staat, ga ik er nu niet teveel over verklappen. Maar als je met zoveel dingen (en dan heb ik het niet alleen over het gebruik van juiste bruidslingerie onder een trouwjurk) op één lijn zit belooft het veel goeds. Het is hoe dan ook prachtig om te zien hoe onze visies zich samen ontwikkelen.

 

Opnieuw prijst de weddingfreak in mij zich zeer gelukkig. Gelukkig vanwege het feit dat ik samen met iemand de toekomstige lat steeds hoger kan leggen. Ik heb er zin in! Zin in de toekomst en nu al zin in het schrijven van mijn volgende blog.